Oprócz portretów kogo¿ bliskiego, w wierszach pojawiaj¿ si¿ równie¿ portrety poetów - które w nich samych wzbudzaj¿ takie same odczucia, co i w innych, mianowicie zadziwienie i niedowierzanie - czasem - sentyment. Pisarz mierz¿cy si¿ ze swoim zdj¿ciem jest tak samo wobec niego 'bezbronny' jak kädy, kto porównuje swe odbicie w lustrze ze swoim portretem sprzed lat. (...) Poezja bardzo ¿atwo 'przyswaja' fotografi¿. Krótka forma wiersza idealnie nadaje si¿ do przekazywania ulotnych i cz¿sto nieoczywistych momentów uchwyconych przez migawk¿ aparatu fotograficznego. St¿d powstawanie utworów inspirowanych fotografi¿, które wykorzystuj¿ terminologi¿ fotograficzn¿ b¿d¿ mechanizmy rz¿dz¿ce sztuk¿ fotografii. Niew¿tpliwie zdj¿cia s¿ poetom niezwykle 'bliskie', niezale¿nie od tego, czy znajduje si¿ na nich kto¿ bliski, czy oni sami.