Semovente M40 był włoskim działem samobieżnym z okresu II wojny światowej. Pierwsze prototypy powstały w 1941 roku, a produkcja seryjna trwała w okresie 1942-1945. W sumie powstało ok. 410 egzemplarzy tego pojazdu. Semovente M40 był napędzany silnikiem wysokoprężnym FIAT SPA 15T lub silnikiem benzynowym FIAT SPA 15TB o mocy odpowiednio 145 KM i 195 KM.  Uzbrojenie pojazdu to pojedyncza haubica L/18 kal. 75 mm oraz 1 karabin maszynowy Breda mod. 30 kal. 6,5 mm lub Breda mod. 38 kal. 8 mm.  

Pierwsze prace we Włoszech nad działem samobieżnym rozpoczęły się już w latach 30. XX wieku, ale spore sukcesy jakie odniosły niemieckie StuG III w toku walk we Francji w 1940 roku znacznie przyspieszyły te prace, co zaowocowało powstaniem właśnie Semovente M40. Nowe, włoskie działo samobieżne posiadało przeciętny pancerz z przodu kadłuba i na jego bokach, ale okazało się, że posiadało wystarczające uzbrojenie. Miało również niską sylwetkę co wydatnie ułatwiało maskowanie pojazdu w warunkach pustynnych. W toku walk w Afryce Północnej (1942-1943) działa Semovente M40 okazały się bardzo użyteczną bronią i odegrały niemałą rolę w toku bitwy pod El-Alamein w 1942 r. oraz w toku walk w Libii i Tunezji w 1943 roku. W toku produkcji seryjnej powstało kilkanaście wersji tego pojazdu. Pierwsza wersja produkcyjna nosiła oznaczenie Semovente M40 i była budowana na podwoziu czołgu M13/40. Z czasem, powstały kolejne wersje rozwojowe: Semovente M41 oraz Semovente M42. Niezależnie od wersji wszystkie pojazdy z serii Semovente M40 miały to samo uzbrojenie główne, zbliżony pancerz oraz jednostkę napędową.