Briliand uncirculated Commemorative in blister. 1821-2021. 200 years from the Greek revolution. ΓΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΑΒΟΛΗ Η ΚΑΤΑΘΕΣΗ/ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΣΕ ΤΡΑΠΕΖΑ. Επικοινωνήστε για λεπτομέρειες. The item on the pictures is the one that you will receive. Look carrefully and judge for your self for the quallity and the grade. S&h is $13.90 for all the world. Registered mail with international tracking number. BID WITH CONFIDENCE. . SELLER with 100% POSITIVE FEEDBACK.

Dimos Tselios, (better known as Dimotselios) (Spartochori Meganisiou 1785 - Agrinio 1854), was a Greek fighter of 1821 and chief of Central Greece. [1] His real family name was Dimos Ferentinos. [2] While few of his descendants have kept the adjective Ferentinos to this day [2] as they use the adjectives Celios and Cellos. The tomb of Gerodimos as they used to call him is located in Messolonghi in the Garden of Heroes, behind the memory of Markos Botsaris. Δήμος Τσέλιος Γενικές πληροφορίες Γέννηση 1785 Μεγανήσι Θάνατος 1854 Αγρίνιο Εθνικότητα Έλληνες Χώρα πολιτογράφησης Οθωμανική Αυτοκρατορία Ελλάδα Πληροφορίες ασχολίας Ιδιότητα στρατιωτικός Στρατιωτική σταδιοδρομία Πόλεμοι/μάχες Μάχη του Πέτα και Μάχη της Αράχωβας δεδομένα. Ο Δήμος Τσέλιος, (γνωστότερος ως Δημοτσέλιος) (Σπαρτοχώρι Μεγανησίου 1785 - Αγρίνιο 1854), ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821 και οπλαρχηγός της Στερεάς Ελλάδας.[1] Το πραγματικό οικογενειακό όνομά του ήταν Δήμος Φερεντίνος .[2] Ενώ ελάχιστοι είναι οι απόγονοι του που έχουν κρατήσει έως σήμερα το επίθετο Φερεντίνος [2] καθώς χρησιμοποιούν τα επίθετα Τσέλιος και Τσέλλος. Ο τάφος του Γεροδήμου έτσι όπως συνήθιζαν να τον φωνάζουν βρίσκεται στο Μεσολόγγι στον Κήπο των Ηρώων, πίσω από το μνήμα του Μάρκου Μπότσαρη. Βιογραφία Γεννήθηκε το 1785 στο Σπαρτοχώρι του Μεγανησίου της Λευκάδας[2] και η καταγωγή του ήταν από την Ακαρνανία. Η οικογένειά του ήταν αρματωλική. To 1804, σε ηλικία 19 ετών, αποφάσισε να γίνει κλεφταρματωλός, αντί να ακολουθήσει, όπως αρχικά σκεφτόταν, τον αδελφό του στη θάλασσα, ο οποίος «αξιώθηκε και έκαμε καράβι δικό του». Πέρασε στη Στερεά Ελλάδα, στο Καρπενήσι, και το Πάσχα της επόμενης χρονιάς εντάχθηκε στη δύναμη του Κατσαντώνη.[3] Ο Δήμος Τσέλιος, που είχε μάθει από τον Καραϊσκάκη για την ύπαρξη και τη δράση της Φιλικής Εταιρίας,[3] συμμετείχε στην Επανάσταση του 1821 από την έκρηξή της, επικεφαλής αγωνιστών από τη Λευκάδα. Απελευθέρωσε τη Βόνιτσα,[4] έλαβε μέρος στη μάχη του Πέτα, όπου τραυματίστηκε,[5] και το 1823-24 αναδείχτηκε σε αντιστράτηγο της Στερεάς.[1] Συμμετείχε, μαζί με άλλους οπλαρχηγούς, στη Μάχη της Αράχωβας, στο πλευρό του Καραϊσκάκη.[6] Συνέβαλε, επίσης, στην άμυνα του Μεσολογγίου. Πήρε μέρος στην Γ΄ Συνέλευση της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος στο Ανατολικό[7]. Στις αρχές του 1827, με εντολή του Καραϊσκάκη, πήγε στην (τότε) νησίδα Λεσίνι, που το μοναστήρι του ήταν καταφύγιο για όσους κυγηγούσαν οι Τούρκοι, το οποίο και υπερασπίστηκε επιτυχώς. Στη συνέχεια, κατέλαβε τον Μύτικα και το 1828 συνέβαλε στην οριστική επικράτηση των Ελλήνων στη Στερεά.[8][1] To 1836, επί Όθωνα, ηγήθηκε επαναστατικού κινήματος στο όνομα των ρουμελιωτών οπλαρχηγών και ζήτησε από το βασιλιά να δώσει Σύνταγμα, κάτι που το πλήρωσε ακριβά. Εξαναγκάστηκε σε αυτοεξορία στη Λευκάδα για 6 χρόνια, μακριά από την οικογένειά του, η οποία κακόπαθε, ενώ λεηλατήθηκε το σπίτι του στο Αγρίνιο και διαγράφηκε ως αξιωματικός από τις τάξεις της Βασιλικής Φάλαγγας.[1][4] Πέθανε το 1854 στην Αθήνα.[2]Άλλες πληροφορίεςΟ Δήμος Τσέλιος υπαγόρευσε τα απομνημονεύματά του στον Γεώργιο Τερτσέτη, αλλά τα χειρόγραφα καταστράφηκαν κατά τη σεισμο-πυρκαγιά του 1953 στη Ζάκυνθο. Σώθηκαν μόλις δύο σελίδες, που είχε δημοσιεύσει ο ιστοριοδίφης και συγγραφέας Ντίνος Κονόμος.[2] Σύμφωνα με ορισμένους μελετητές, ο Δήμος Τσέλιος συμπεριλαμβάνεται στα πρόσωπα (οι άλλοι είναι οι Δήμος Μπουκουβάλας και Γεροδήμος Σταθάς) που πιθανολογείται ότι αναφέρονταν το κλέφτικο τραγούδι «Του Δήμου το κιβούρι» και το ποιήμα του Αρ. Βαλαωρίτη «Ο Δήμος και το καριοφίλι του» (1857)

Greek War of Independence Clockwise: The camp of Georgios Karaiskakis at Phaliro, the burning of an Ottoman frigate by a Greek fire ship, the Battle of Navarino and Ibrahim Pasha of Egypt at the Third Siege of Missolonghi Date 21 February 1821 – 12 September 1829[1] (8 years, 6 months and 3 weeks) Location Greece Result Greek independence: Establishment of the First Hellenic Republic (1822–1832) Start of the Russo-Turkish War (1828–1829) London Protocol Treaty of Constantinople Establishment of the Kingdom of Greece (1832) Start of the First Egyptian-Ottoman War Territorial changes The Peloponnese, Saronic Islands, Cyclades, Sporades and Continental Greece ceded to the independent Greek state Crete ceded to Egypt Belligerents Before 1822: Filiki Eteria Greek Revolutionaries Sacred Band (Ieros Lohos) After 1822: Hellenic RepublicSupported by: United Kingdom Romanian Revolutionaries Russian Empire Kingdom of France Serb volunteers Montenegrins volunteers Ottoman Empire Egypt Algeria Tripolitania Tunis Commanders and leaders Alexandros Ypsilantis (Commander-in-Chief) Demetrios Ypsilantis Ioannis Kapodistrias Theodoros Kolokotronis Alexandros Mavrokordatos Germanos III Petros Mavromichalis Georgios Karaiskakis † Athanasios Diakos Grigorios Papaflessas † Markos Botsaris † Yannis Makriyannis Nikitas Stamatelopoulos Emmanouel Pappas Odysseas Androutsos Andreas Miaoulis Constantinos Kanaris Laskarina Bouboulina † Richard Church Vasos Mavrovouniotis Hadži-Prodan † European support: Nicholas I Lodewijk Heiden Edward Codrington Henri de Rigny Nicolas Joseph Maison Mahmud II (Commander-in-Chief) Nasuhzade Ali Pasha † Omer Vrioni Mahmud Dramali Pasha Kara Mehmed Hursid Pasha † Husrev Pasha Mustafa Pasha Bushatli Reşid Mehmed Pasha Mehmed Selim Pasha Egyptian support: Muhammad Ali Pasha Ibrahim Pasha Ismael Gibraltar † The Greek War of Independence, also known as the Greek Revolution (Greek: Ελληνική Επανάσταση, Elliniki Epanastasi; referred to by Greeks in the 19th century as simply the Αγώνας, Agonas, "Struggle"; Ottoman: يونان عصياني Yunan İsyanı, "Greek Uprising"), was a successful war of independence waged by Greek revolutionaries against the Ottoman Empire between 1821 and 1830. The Greeks were later assisted by Great Britain, France and Russia, while the Ottomans were aided by their North African vassals, particularly the eyalet of Egypt. The war led to the formation of modern Greece. The revolution is celebrated by Greeks around the world as independence day on 25 March. Greece came under Ottoman rule in the 15th century, in the decades before and after the fall of Constantinople.[2] During the following centuries, there were sporadic but unsuccessful Greek uprisings against Ottoman rule.[3] In 1814, a secret organization called Filiki Eteria (Society of Friends) was founded with the aim of liberating Greece, encouraged by the revolutionary fervor gripping Europe in that period. The Filiki Eteria planned to launch revolts in the Peloponnese, the Danubian Principalities, and Constantinople itself. The insurrection was planned for 25 March 1821 (on the Julian Calendar), the Orthodox Christian Feast of the Annunciation. However, the plans of Filiki Eteria were discovered by the Ottoman authorities, forcing the revolution to start earlier. The first revolt began on 6 March/21 February 1821 in the Danubian Principalities, but it was soon put down by the Ottomans. The events in the north urged the Greeks in the Peloponnese (Morea) into action and on 17 March 1821, the Maniots were first to declare war. In September 1821, the Greeks under the leadership of Theodoros Kolokotronis captured Tripolitsa. Revolts in Crete, Macedonia, and Central Greece broke out, but were eventually suppressed. Meanwhile, makeshift Greek fleets achieved success against the Ottoman navy in the Aegean Sea and prevented Ottoman reinforcements from arriving by sea. Tensions soon developed among different Greek factions, leading to two consecutive civil wars. The Ottoman Sultan called in his vassal Muhammad Ali of Egypt, who agreed to send his son Ibrahim Pasha to Greece with an army to suppress the revolt in return for territorial gains. Ibrahim landed in the Peloponnese in February 1825 and brought most of the peninsula under Egyptian control by the end of that year. The town of Missolonghi fell in April 1826 after a year-long siege by the Turks. Despite a failed invasion of Mani, Athens also fell and the revolution looked all but lost. At that point, the three Great Powers—Russia, Britain and France—decided to intervene, sending their naval squadrons to Greece in 1827. Following news that the combined Ottoman–Egyptian fleet was going to attack the island of Hydra, the allied European fleets intercepted the Ottoman navy at Navarino. After a tense week-long standoff, the Battle of Navarino led to the destruction of the Ottoman–Egyptian fleet and turned the tide in favor of the revolutionaries. In 1828 the Egyptian army withdrew under pressure of a French expeditionary force. The Ottoman garrisons in the Peloponnese surrendered, and the Greek revolutionaries proceeded to retake central Greece. Russia invaded the Ottoman Empire and forced it to accept Greek autonomy in the Treaty of Adrianople (1829). After nine years of war, Greece was finally recognized as an independent state under the London Protocol of February 1830. Further negotiations in 1832 led to the London Conference and the Treaty of Constantinople; these defined the final borders of the new state and established Prince Otto of Bavaria as the first king of Greece.