

Stworzona przez Klausa-Jurgena Wrede w 2000 roku gra strategiczna, rok później otrzymała tytuł ``Spiel des Jahres``. Choć ``Carcassonne`` jest już pełnoletnie, to do dzisiaj bawi miliony graczy na całym świecie. Oto pozycja, którą koniecznie musicie mieć w swojej biblioteczce.
Gry planszowe w przeciwieństwie do gier wideo praktycznie się nie starzeją, choć nie da się ukryć, że niektóre pozycje typu „Chińczyk” czy „Monopoly” trącą już myszką. „Carcassonne” nie bez powodu otrzymała tytuł gry roku – to absolutny klasyk, pierwsza produkcja, która przychodzi mi na myśl na dźwięk słowa „gra kafelkowa” i jedna z niewielu, które potrafią świetnie łączyć przy stole pokolenia. Do tej pory wydano do niej mnóstwo dodatków, w tym dołączone mini-rozszerzenia „Rzeka” i „Opat” (zawarte w grze).

Na przestrzeni lat oprawa wizualna „Carcassonne” się odrobinę zmieniła, ale rysunkowa, nieco komiksowa stylistyka została zachowana. W pudełku znajdziemy 84 płytki terenu podzielone na trzy rodzaje: drogi, miasta i klasztory. Na wszystkich znajduje się takie samo, soczysto-trawiaste tło, dzięki czemu rozrastający się z każdym ruchem obszar gry jest spójny i miły dla oka. Białe drogi i brązowe miasta mocno kontrastują co wpływa pozytywnie na czytelność w trakcie zabawy.
Warto podkreślić, że każda płytka jest małym, rysunkowym arcydziełem – to nie tylko proste plamy, ale śliczne budynki, krzewy, ogrody i drzewa. Kafelki wykonane są z odpowiednio grubej tektury, więc przez lata nie powinno się z nimi nic złego dziać.
Poza płytkami znajdziemy także po osiem pionków w każdym z pięciu kolorów, które symbolizują robotników gracza. Jedyną planszą w grze jest plansza z torem punktacji, która spełnia swoje zadanie.
W zestawie znajdziemy jeszcze 12 płytek przedstawiających rzekę, które można stosować razem z podstawowymi lub nie – w zależności od tego, czy mamy ochotę na lekkie utrudnienie, oraz 5 pionków opatów w kolorach graczy, których używa się w rozszerzonym wariancie gry.

Na początku na środku stołu należy położyć płytkę startową przedstawiającą miasto i drogę. Reszta płytek ułożona jest w zakryte stosy. W swojej turze gracz dobiera płytkę z dowolnego stosu i dokłada ją do położonych już na stole w taki sposób, by pasowały do siebie krajobrazem. Następnie na tej płytce umieszcza jeden ze swoich pionków, przypisując go do danego rodzaju terenu. Taka rezerwacja ma znaczenie, ponieważ to właśnie od niej otrzymuje się punkty, gdy dany obszar zostanie zamknięty:

Przy układaniu pionków należy pamiętać o jednej zasadzie – nie wolno rezerwować obszarów już zajętych przez innego gracza na połączonych z sobą płytkach. Za każdym razem, gdy teren zostanie ukończony gracz zabiera z niego pionek i przyznaje sobie określoną wartość punktową. Taki pionek wraca do rezerwy i może być wykorzystywany w dalszej grze. Gra kończy się natychmiast, gdy zostanie wyłożona ostatnia płytka. Każda nieukończona droga, miasto czy klasztor wart jest po 1 punkcie za płytkę. Wygrywa gracz z największą liczbą punktów.
Dodatek z rzeką wprowadza jedynie takie utrudnienie, że zamiast początkowej płytki, startuje się od płytki źródła, a kończy na płytce jeziora. W trakcie gry układa się pozostałe płytki w taki sposób, by rzeka płynęła jednym ciągiem, bez podwójnego zapętlenia.

Cechy Gry:
Zawartość pudełka:
Nagrody zebrane przez grę: